Het eerste gedicht ontsnapt uit mijn la

in de la

In het Pools kan je zeggen dat iemand ‘voor de la’ schrijft. Dit wil zeggen dat de teksten niet voor publicatie bedoeld zijn en in een la belanden. Als vertaler heb ik ook zo’n la. Die gebruik ik niet vaak, eigenlijk alleen voor vertalingen van gedichten die mij hebben betoverd. Onlangs is een van de gedichten ‘uit de la’ ontsnapt! “Het eerste gedicht ontsnapt uit mijn la” verder lezen

Een lange weg, of MFO (Internationaal festival van korte verhalen) in Wrocław

Afgelopen zondag tijdens MFO (het Internationaal festival van korte verhalen) heb ik een prijs ontvangen voor de vertaling van het kort verhaal ‘The Ally Ally O’ van Lucy Caldwell. Daar ben ik erg blij mee. Voornamelijk met de bevestiging dat ik op de juiste weg ben. Want deze weg is veel langer dan je misschien zou denken… “Een lange weg, of MFO (Internationaal festival van korte verhalen) in Wrocław” verder lezen

Beste Nederlandstalige boek van 2016? ECI-literatuurprijs

Vandaag heeft de postbode mij een dik pakket gegeven met daarin zes boeken. Nu staat mij een duidelijke opdracht te wachten: het beste boek van 2016 kiezen. Hoezo? Dit jaar zit ik in de lezersjury van de ECI-literatuurprijs en mag dus meebeslissen wat het beste Nederlandstalige boek van afgelopen jaar is. “Beste Nederlandstalige boek van 2016? ECI-literatuurprijs” verder lezen

“De inktlezers van Doi Saket” van Thomas Olde Heuvelt – nu in mijn vertaling

Dit bericht is wellicht interessanter voor de Poolstalige lezers – in augustus is mijn vertaling van “De inktlezers van Doi Saket” van Thomas Olde Heuvelt verschenen in het Poolse fantasy- en SF-tijdschrift ‘Silmaris‘. Het verhaal over de jonge Tangmoo is kosteloos te downloaden van de website van ‘Silmaris’.

Shut Up & Write: tips voor schrijvers en vertalers

Dit jaar lijkt in veel opzichten een jaar van ‘voor het eerst’ te zijn: mijn eerste Nederlandstalige gastblog (over al dan niet handige apps voor zzp’ers) staat online, daarna kwam de eerste boekvertaling van mijn hand, en gisterenavond heb ik ook nog voor het eerst deelgenomen aan de Amsterdamse Shut Up & Write waar ik een aantal tips voor schrijvers en vertalers heb gehoord.

Shut Up & Write

“Shut Up & Write: tips voor schrijvers en vertalers” verder lezen

Het is zover! Over mijn eerste boekvertaling

Het is zover! Na drie maanden werken oftewel gangsters daten – geef het beestje een naampje – ben ik klaar. Mijn eerste boekvertaling, volle twee honderd twintig pagina’s aan intriges in de Amsterdamse onderwereld, is naar de editor verstuurd en ik… ik heb ineens veel meer vrije tijd 😉

Ik wacht met ongeduld tot a) de editor mijn ego in stukken uiteen laat spatten b) de uitgeverij het boek in de lijst van ‘verwachte boeken’ plaatst!

Literaire non-fictie: een Poolse specialiteit

“Oog voor het detail, boeiende hoofdpersonages, een tragisch of absurd verhaal, geen mooischrijverij maar een simpele, laconieke stijl die bijna poëtisch is, geen grote woorden, ideeën of politiek maar alledaagse situaties en menselijke emoties die op elk continent herkenbaar zijn – dat waren en zijn nog steeds de ingrediënten van een Reportage à la Polonaise.”… de gehele essay over de Poolse non-fictie is te lezen op de website van het tijdschrift Armada!

Nederlandse schrijvers? En… Wie zijn dit zoal?

Ik hou van lezen. En lezen doe ik dan ook in drie talen: Pools, Nederlands en Engels. Vele gesprekken met andere obsessieve (vrolijke, enthousiaste, noem maar ook) lezers verlopen volgens hetzelfde scenario: ‘Nederlandse schrijvers? Noem maar eens de bekendste!’. Daarna word ik geacht een rijtje namen te presenteren, waarna vaak een teleurgestelde ‘Oh, nooit van gehoord’ volgt. Voor Poolse schrijvers geldt overigens hetzelfde, met uitzondering van een paar namen die wel bekend zijn “Nederlandse schrijvers? En… Wie zijn dit zoal?” verder lezen

Amsterdam in de ogen van de tramconductrice

Ik woon al anderhalf jaar in Amsterdam en dacht de verschillende gezichten van de stad te kennen: de typische toeristische plekken evenals de donkere gangen van de Belastingdienst, ietsje stoffige vintage winkeltjes, alternatieve eetcafés… de Nederlandse journaliste Jorie Horsthuis heeft het wel veel radicaler aangepakt. “Amsterdam in de ogen van de tramconductrice” verder lezen