Als de midlifecrisis zijn kop opsteekt. Over ‘Moedervlekken’ van Arnon Grunberg

Het verhaal van Oscar Kadoke, de psychiater van de crisisdienst, is de zoveelste variatie op het thema ‘man met midlifecrisis’. De hoofdpersonage, een kettingrokende, gescheiden man, meent verliefd te zijn geworden op een verpleegster van zijn moeder. Hierop volgen allerlei gebeurtenissen die mij in het begin meesleepten, maar uiteindelijk achterlieten met een ‘en dat was het dan?’. Of niet eens. Eerder met een ‘meh’.

De psychiater en zijn vrouwen

Omslag van 'Moedervlekken'
Omslag van ‘Moedervlekken’

Door de hele roman heen is Oscar Kadoke bezig zichzelf wijs te maken dat alles in orde is met hem. Zijn hele identiteit bestaat uit zijn beroep: ‘[d]e crisisdienst is meer dan zijn werkgever, de crisisdienst is een aanzienlijk deel van zijn leven; in andersmans crisis vindt hij zijn bestaansrecht’ (p. 99). Zelfs zijn kortstondige verhoudingen (‘hij vloog rakelings over de mensen heen’, p. 134) zijn alleen met artsen in opleiding. En dan is er nog de moeder, teleurgesteld, veeleisend en boos. Het lukt Kadoke niet om echt contact te leggen met wie dan ook van de bovenstaande groep.

Een vlak portret

Het personage van de gekwelde arts vind ik wat gekunsteld. Hij had wel intrigerend kunnen zijn als de lezer zijn innerlijke verandering zou kunnen meemaken – of juist het gebrek ervan. Alles, maar niet het lauwe-open-quasi-optimistische-maar-toch-weer-niet einde waarmee Grunberg over de oppervlakte van gebeurtenissen glijdt.

PS. Dit is mijn derde korte bespreking van de shortlist van ECI-literatuurprijs. Binnenkort volgen er nog drie, waarna ik samen met andere leden van de Lezersjury ga kiezen welk boek de Lezersprijs krijgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *