Keihard vechtend voor mijn verrukking. Over ‘Op de rok van het universum’ van Tonnus Oosterhoff

rok-van-het-universum

Door de eerste honderd pagina’s van Op de rok… heb ik moeten worstelen, maar daarna viel alles op zijn plek en werd het lezen een plezier. Het nieuwste boek van Oosterhoff is namelijk een puur experiment: het bestaat uit talloze korte verhalen die schijnbaar geen onderling verband hebben. Er is wel een hoofdpersonage, maar die duikt op en verdwijnt weer tussen geschiedenissen van mussen, boerderijkatten en tientallen naamloze mannen en vrouwen. Of – en hoe – zijn leven hiermee verband houdt, moet de lezer zelf bepalen.

Dialoog met Lucebert

Op de rok… leest alsof Oosterhoff een praktische uitvoering heeft gevonden voor Lucebert zijn besef/ een broodkruimel te zijn op de rok van het universum. Als het ene kruimeltje net zo (on)belangrijk is als elk ander, dan is de focus op één verhaal kunstmatig. Toch komen de verhalen steeds terug, soms met aanvullingen, soms letterlijk herhaald, soms verteld vanuit het perspectief van een andere personage. Sommige van de vertellingen zijn samenvattingen van grote romans en Griekse mythes – ik heb in elk geval Madame Bovary en Anna Karenina opgemerkt.

Voor wie?

Het beoordelen van Op de rok… vind ik lastig. Is het een aanrader? Zeker, maar dan vooral voor de lezers die experimenten met de vorm niet schuwen en geen behoefte hebben aan een tastbare boodschap. Of degenen die het niet erg vinden om in de spiegel te kijken en de reflectie van een broodkruimel te zien.

PS. Dit is mijn tweede korte bespreking van de shortlist van ECI-literatuurprijs. Binnenkort volgen er nog vier, waarna ik samen met andere leden van de Lezersjury ga kiezen welk boek de Lezersprijs krijgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *