Twee verschillende werelden. Over ‘Rivieren’ en ‘Zachte riten’

driessen-rivieren

Helaas heb ik niet genoeg tijd om nog voor de prijsuitreiking morgen afzonderlijke berichten over de twee resterende boeken te schrijven. Vandaar nog even een korte notitie over Rivieren van Martin Michael Driessen en Zachte riten van Marja Pruis.

Rivieren

Drie novellen van Driessen zijn erg klassiek qua vorm en inhoud: de lezer krijgt schijnbaar simple verhalen van mensen waarbij telkens een rivier een grote rol speelt.  Er gebeurt niet veel; een alcoholist maakt een kanorit; een jongen droomt om vlotter te worden; twee gezinnen ruziën over een stuk land. Onder die verhalen ligt echter een grote metafoor: een rivier als een kracht die telkens veranderingen met zich meebrengt en mensen tot actie dwingt. De stijl van Driessen is rustig en ingetogen. Dit voelt verfrissend, alsof de kracht van zijn verhalen vanzelf naar boven kon komen.

Wat mij betreft is Rivieren hét boek om langzaam te lezen en vaker naar terugkomen.

Zachte riten

zachte-riten-pruis

De roman van Pruis vond ik de moeilijkste om te beoordelen. Het verhaal van Guusje, een Amsterdamse poëziedocente, las ik met plezier. Ik liet me af en toe op de kast jagen door haar uitspraken over meisjes en jongens, maar al met al vond ik die goed passen bij haar personage. De sterkte van Zachte riten ligt vooral in het suggereren van feiten die niet hoeven uitgesproken te worden. Dit is geen slecht boek. Toch liet het mij koud. Jammer – ook omdat ik niet goed begrijp hoe dit komt.

PS. Dit is mijn laatste korte bespreking van de shortlist van ECI-literatuurprijs. Morgen ga ik samen met andere leden van de Lezersjury kiezen welk boek de Lezersprijs krijgt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *