De waakzaamheid van de vertaler

Een kort essay over Susan Sontag, een motivatiebrief van een jonge fotograaf, een beschrijving van een cursus orientaalse dans. Wat hebben die drie documenten gemeen? Alledrie zijn in het Engels geschreven en door drie vrienden aan mij voor correctie gestuurd.

Naar het Engels vertaal ik uiterst zelden, daarom leek de vraag nodig: ‘Waarom vraag je dit aan mij?’ ‘Nou, je bent vertaalster en je spreekt Engels. Aan wie zou ik het anders moeten vragen?’

Logisch? Ja. En nee. Ja, want een goed vertaler moet altijd opmerkzaam zijn. Daarom ga ik automatisch kijken of de data, nummers (is het nu 13. 567.24 of 1356724?) en dialogen correct geschreven zijn. Daarnaast zoek ik alle ‘rare’ uitdrukkingen op. Kan men in het Engels ‘crotalos’ zeggen of is het Spaanse woordje de tekst ingekropen en moet het daarom toch ‘sagats’ worden? Ook als ik denk het antwoord zeker te weten, zoek ik het op. Ik zoek op, zoek op, zoek op. Indien nodig, vraag ik na. In deze zin kan ik wel een tekst in het Engels nakijken. Echte correctie zou ik toch niet doen. Het Engels is mijn moedertaal niet en daarom zou ik niet durven garant te staan voor de volledige grammaticale en stilistische correctheid van een tekst. Dat alles gezegd hebbende, ben ik heel blij met het nieuwe werk van de hier genoemde fotograaf: met de motivatiebrief is hij aangenomen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *